Wednesday, July 29, 2009

အခ်စ္တဲ႔လား



ထို စိတၱဇနာမ္သည္ ကြ်န္မ၏ ႏွလံုးသားအိမ္ေလးဆီသို႔ တိတ္တဆိတ္ ၀င္ေရာက္တတ္ပါသည္။ ေခါင္းေလး၀င္ပါရေစ ကိုယ္ေလး၀င္ပါရေစ စသည္ၿဖင္႔ ေၿပာဆို ခြင္႔ေတာင္းၿခင္း မၿပဳပါဘဲ ၀င္ကစြပ္ေကာင္ေလးမ်ားလို သူ႔အိမ္ သူ႔ယာ လုပ္ပစ္တတ္သည္။ ဦးေႏွာက္က suprise check လုပ္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္တြင္ ကိုယ္႔ႏွလံုးသား အိမ္ခန္းထဲမွာ သူက အပိုင္ေနရာယူၿပီး ၿဖစ္ေနေခ်ၿပီ။ သူကား အခ်စ္တည္း။

ထိုအခ်စ္၏ ခႏၶာကိုယ္မွာ အခက္အလက္ေလးေတြ အမ်ားၾကီး ပါ၀င္ေပသည္။ ဟိုးအရင္ဆံုး သူစတင္ ၀င္လာတုန္းက အခက္ေလး ႏွစ္ခုသာပါသည္။ သူတို႔နာမည္မ်ားက မိဘခ်စ္ နဲ႔ ေမာင္ႏွမခ်စ္ဟူသတဲ႔။
မိဘေတြက အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔နဲ႔ ဂရုစိုက္လို႔။ ေဘးရွိရင္ ေရွ႔က မားမားမတ္မတ္ရပ္လို႔။ စိတ္ထားေကာင္းေအာင္ ထူးခြ်န္ထက္ၿမက္ေအာင္ ေၿမေတာင္ေၿမွာက္ေပးလို႔။ အဲဒီတုန္းကမ်ား မိဘေတြဟာ ငါ႔ကို အရမ္းခ်စ္တာပဲလို႔ ထင္ခဲ႔သည္။ မိဘေတြနဲ႔ခြဲလို႔ တနယ္တေက်းမွာ ပညာသြားသင္ၿပီဆိုပါမွ ဦးေႏွာက္က စစ္ေဆးမိလို႔ သိလိုက္ရသည္။ ငါ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို အရမ္းခ်စ္တာပါလား လို႔။ တကယ္ေတာ႔ သူက တိတ္တဆိတ္ ၀င္ေရာက္ေနထိုင္ခဲ႔တာၾကာလို႔ ႏွလံုးသား ေၿမၿပင္မွာ အၿမစ္ေတြေတာင္ စြဲလို႔။
ေနာက္ထပ္ ေမာင္ႏွမခ်စ္ ဆိုတဲ႔ အခက္ေလးတစ္ခု။ ကိုယ္က အငယ္ဆံုး၊ အၾကီးေတြနဲ႔လည္း ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ကြာတာမို႔ အစ္မေတြအတြက္ေတာ႔ ကိုယ္ဟာ ညီမေလးဆိုတာထက္ သမီးေလးလို ၿဖစ္ခဲ႔သည္။ ၿမန္မာၿပည္က စထြက္လာတဲ႔အခ်ိန္အထိ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး အိမ္မွာ ထမင္း ဟင္း မခ်က္ခဲ႔ဘူးပါ။ အိမ္က ခ်မ္းသာလို႔ အကူေတြ ေခၚထားႏိုင္လို႔ မဟုတ္။ အေမ၊ အေဒၚနဲ႔ အစ္မေတြ အကုန္လုပ္ေနတာမို႔ မီးဖိုခန္းသည္ ကြ်န္မအတြက္ တားၿမစ္နယ္ေၿမတစ္ခုသာ ၿဖစ္ခဲ႔သည္။ အၿခားၿမိဳ႔မွာ တကၠသိုလ္ တက္ခ်ိန္တြင္ အ၀တ္မေလွ်ာ္ဖူးေသာ၊ မီးပူမတိုက္တတ္ေသာ၊ အၿပင္ထြက္လွ်င္ ဘယ္ အ၀တ္အစား ၀တ္ရမည္ကို မသိေသာ ကြ်န္မ၏ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားသည္ ထို အစ္မမ်ား၏ အခ်စ္တည္း။ အစ္မေတြကို ကြ်န္မခ်စ္သည္ဆိုတာကို တကၠသိုလ္ စတက္ခ်ိန္တြင္ သိလိုက္ရပါသည္။ သူတို႔ကို ခိုင္းခ်င္လို႔ တမ္းတတာ မဟုတ္ရပါ။ ကိုယ္ အၿဖစ္မရွိမႈေတြ တန္းစီေနတာ သိေတာ႔မွ သူတို႔၏ ေက်းဇူးကို သိေသာေၾကာင္႔ ၿဖစ္ပါသည္။
တကၠသိုလ္ေရာက္လာေတာ႔ အဲဒီ စိတၱဇနာမ္ေလးမွာ အခက္ေလးေတြ ထပ္တိုးလာသည္။ သူတို႔က သူငယ္ခ်င္း အခ်စ္ေတြေပါ႔။ လူတိုင္းရဲ႔ ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ကိုၿပပါဆိုရင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို လက္ညိႈးထိုးၿပၾကမွာခ်ည္႔ပါပဲ။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ လြတ္လပ္မႈ၊ ရိုးသားပြင္႔လင္းမႈ၊ ကူညီရိုင္းပင္းမႈေတြကို ရရွိေသာေၾကာင္႔ ၿဖစ္သည္။
ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ေရၿခားေၿမၿခားမွာ ပညာ၀မ္းစာ လာရွာတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကြ်န္မႏွလံုးအိမ္ေလးထဲက အခ်စ္ဟာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ရွင္သန္ေနခဲ႔ၿပီ။ ကြ်န္မထင္ခဲ႔တာက သူ႔ရဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈဟာ ဒီမွာပဲ ရပ္သြားၿပီး ဆက္လက္ ရွင္သန္မႈပဲ ရွိေတာ႔မယ္လို႔ ထင္ခဲ႔မိသည္။ တကယ္ေတာ႔ ကြ်န္မအထင္ မွားသြားသည္။
ခါတိုင္းလိုပဲ တိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္လာၿပီးမွ ဦးေႏွာက္က စစ္ေဆးေတြ႔ရွိလိုက္ရၿပန္တာက ဘေလာ႔ဂါ ေမာင္ႏွမ အခ်စ္ဆိုတဲ႔ အခက္ေလး ထပ္ထြက္ေနတာပဲ ၿဖစ္သည္။ ဘေလာ႔ဂ္ေရးေနတဲ႔ အခ်ိန္ တေလွ်ာက္လံုးမွာ လူခ်င္းမၿမင္ဖူးၾကပါပဲႏွင္႔ ခင္မင္သံေယာဇဥ္ ၿဖစ္သြားရတဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြပါ။ အားလံုးဟာ မၿမင္ရတဲ႔ ခင္မင္မႈနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာမႈ၊ အားေပးၾကင္နာမႈေတြနဲ႔။ အဲဒါေတြကေန ဒီအခက္ေလးတစ္ခု ထပ္ထြက္လာခဲ႔တာပဲ ၿဖစ္မည္။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ ကြ်န္မႏွလံုးအိမ္ေလးထဲက အခ်စ္သစ္ပင္မွာ အဲဒီ အခက္အလက္ေလးေတြနဲ႔ ေ၀ဆာေနပါသည္။ တူမေလး မက္မက္သိခ်င္တဲ႔ ကြ်န္မ ရင္ထဲက အခ်စ္သစ္ပင္ အေၾကာင္းကို ေဖာ္ၿပလိုက္ရပါသည္။

အခုအခ်ိန္က စၿပီး ကြန္မန္႔မ်ားကို ေက်ာသား ရင္သား မခြဲၿခားဘဲ ပက္ပက္စက္စက္ လက္ခံေနပါၿပီ။ ကြန္မန္႔ေပးၾကရန္ႏွင္႔ မမန္႔ပါက မစြံ၊ စြံၿပန္ရင္လည္း ေနာက္တစ္ပို႔စ္တြင္ အတက္ဂ္ခံရေခ်မည္။

google မွ ရေသာ ပံုမ်ားကို ၿဖတ္ ညွပ္ ကတ္ ၿပင္ဆင္ထားေသာ ပံုၿဖစ္သည္။

18 comments:

ဂ်ာမုန္းဒန္ said...

အခ်စ္တဲ့လား.....။
အခ်စ္တဲ့လား။။။။
အရမ္းကိုေခၚလို႔ေကာင္းတဲ့...အခ်စ္တဲံလား။
အခ်စ္သည္အိုသည္မရွိ။
အခ်စ္ဆိုသည္မွာလူသားတုိင္းရဲ့ႏွလံုးသားထက္ကအရွင္သခင္တဲ့။
အခ်စ္ဆိုသည္မွာၾကည္နဳးျခင္းနဲ႔မ်က္ရည္တို႔ရဲ့ကဗ်ာတဲ့။
အခ်စ္ဆိုသည္မွာအံ႔ၾသမဳမ်ားနဲ႔ဆန္းၾကယ္ေသာအရာတဲ့။
အခ်စ္ကိုသိတတ္ခံစားနာလည္တတ္ရင္...လူတိုင္းအတြက္ၾကည္နဳးစရာ။
ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့အနာဂတ္အတြက္ေမွ်ာ္လင္႔စရာေတြျဖစ္လာၾကမွာ
အမွန္ပါ။
လူတိုင္းအခ်စ္ကိုခံစားနာလည္တတ္ေသာသူျဖစ္ပါေစ။
မဟာဆန္ေရ....အစ္မလည္းအနည္းငယ္..ခံစားသြားတယ္။
အေရးအသားၾကိဳက္တယ္။အရမ္းကိုေကာင္းတယ္။
ခ်စ္တဲ့အစ္မ
ဂ်ာမုန္းဒန္

ေဇာ္ said...

အဲ
နံပါတ္၂ကြ။ တူနယ္တူနယ္ ေျဗာင္။

အဲ့အခ်စ္သစ္ပင္က အခက္အလက္ထဲမွာ က်ေနာ္ေရာ ပါလုိ႕မရဘူးလား ေဒၚေလးမဟာ။ အဟီး။ က်ေနာ္ကေတာ့ သီးသန္႕ဗ်ေနာ္။ ခိခိ။

အခ်စ္အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာကုိ ေရးသြားတာ အရမ္းမုိက္တယ္။ ရွယ္ဗ်ိဳးးး။ =)

ေရတမာ said...

မၾကီး စာေတြနဲ႔ရႈပ္ေနတယ္ထင္ေနတာ.. အခ်စ္တဲ့လား (သူဖ်ားေနတယ္):P
က်ေနာ္ေရာ သစ္ခက္ေလးလား...
အတြင္းထဲက သစ္ခက္ေလးျဖစ္ခ်င္တယ္
ေဘာလံုးမွန္ရင္ အလြယ္တကူ မက်ိဳးေအာင္...
ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ဘာမွေတာင္ မဘာလိုက္ရဘူး း(.. ဘေလာ့ေရးမွ ဘာျဖစ္ေတာ့တယ္ း)

က်န္းမာ ၀မ္းသာ လန္းျဖာ ...ခ်မ္းသာပါေစ :)

စႏၵကူးေမ said...

အခ်စ္အေၾကာင္းဆိုေတာ့ အပိုေဆာင္းထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူး.. ေရးထားတာသာဖတ္သြားပါတယ္.

နဒီမုိးညဳိ said...

မမရဲ ့..အခ်စ္သစ္ပင္ေလး..
အျမဲစိမ္းျပီး..အခက္ေဝႏူိင္ပါေစ..ရွင္..
(ပိစိေကြးအခက္ေလးေကာ.ေရာက္ျပီးလား.း)...)

မဟာဆန္ said...

မမဂ်ာေရ..အေရးအသားေကာင္းေပမဲ႔ မမရဲ႔ အခ်စ္သစ္ပင္က ညီမရဲ႔ အခ်စ္သစ္ပင္ထက္ ပိုၿပီး ၾကီးမားေ၀ဆာတယ္ေနာ္။ ေဇာ္ေလး..ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမအခ်စ္ ဆိုတဲ႔ အခက္ေလးထဲမွာ ေဇာ္ေလးပါတာေပါ႔..ေရတမာ...ဘေလာ႔ေရးမွ ဘာၿဖစ္တဲ႔ အခ်စ္ေလးက ဖားေနတယ္လား...ဟီး။ ကူးကူးေရ...ရွင္ကေတာ႔ အခ်စ္အေၾကာင္းကို က်ဳပ္ထက္ပိုသိမွာေပါ႔ေတာ္။ နဒီေလး..အဲ႔ ပိစိေကြးေလး ေရာက္ေသးဘူး။ ပိစိေကြးေလး မေရာက္ခင္ ပိစိၾကီး အခက္ေလး အရင္ လာရမွာေလ။ ပိစိၾကီးလဲ လာေသးဘူးေတာ္႔

ေက်ာပိုးအိတ္ said...

ဒါဟာအခ်စ္တဲ့လား အဲဒါအခ်စ္တဲ့လား

ဒန္တန္တန္

မန္ ့ခဲ့တယ္ေနာ္ မမေရ

မမန္ ့ရင္လဲေလ မစြံမွာေၾကာက္လို ့

အဟီးးးးး

မမကို ဒီေလာက္ခ်စ္တဲ့
ေက်ာပိုးအိတ္

အၿပံဳးပန္း said...

ေနာက္ဆံုးအခ်စ္ကေရာ ဘယ္လိုလဲ။

ေငြဇင္ေယာ္ said...

မဟာဆန္ေရ.........သူမ်ားကို ခ်စ္တတ္တဲ့အသည္းႏွလံုးရွိတာ၊ ကိုယ္ကလဲ အခ်စ္ခံရတယ္ဆိုတာ ေလာကရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္တခုပဲေနာ္။

ေငြဇင္ေယာ္ said...

မဟာဆန္ေရ.........သူမ်ားကို ခ်စ္တတ္တဲ့အသည္းႏွလံုးရွိတာ၊ ကိုယ္ကလဲ အခ်စ္ခံရတယ္ဆိုတာ ေလာကရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္တခုပဲေနာ္။

Dream said...

ဒါဟာ အခ်စ္တဲ့လား အဲဒါအခ်စ္တဲ့လား ဒါမ်ားအခ်စ္တဲ့လားကြာ..မင္းေျပာစမ္း... တာ..တာ..တာ..တာ... တာ့တာ..တာ့.တာ..
အဟား... အခ်စ္တက္ဂ္ပို႔ကို အခ်စ္သီခ်င္း ဆုိျပီး လာဖတ္တယ္ တီတီေရ... ေရးေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ.... အာ၀ါးးး အေျမွာက္တစ္သိန္းေပးခဲ့မယ္။
ခစ္ခစ္...မွန္ထဲျပန္ၾကည့္...ပတ္ပတ္စက္စက္ ေပးခဲ့တာ..ပါးေတြခ်ိဳင့္ကုန္ၿပီလား မသိဘူး ...ဟိဟိ


အခ်စ္သစ္ပင္ေလးလဲ အကိုင္းအခက္အလက္အသီးအပြင့္အရြက္ ေတြနဲ႔ဖူးပြင့္ေ၀ဆာႏိုင္ပါေစေနာ္.........

လင္းၾကယ္ျဖဴ said...

ဒါဟာ..အခ်စ္တဲ့လား...
အဲ့ဒါ..အခ်စ္တဲ့လား..
အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေထြေထြ အခ်စ္
၅၂၈ စစ္စစ္ ေအးျမေသာ အခ်စ္
Blogger ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ႕ အခ်စ္....
ပင္စည္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လန္းဆန္းေနတဲ့ အခ်စ္သစ္ပင္
အကုိင္းအခက္ေတၢ ေ၀လို႕......
ပြင့္တဲ့ပန္းတိုင္းကလည္း ေမႊးလို႕....

ေမသစၥာေမာင္ said...

ေရးတားတာေလးႀကိဳက္တယ္...။

မန္႔သြားတယ္ေနာ္ ေနာက္တစ္ပို႔စ္မွာ အတက္ဂ္ခံရမွာ ဆိုလို႔...အဟဲ
မခုတက္ဂ္ထားတာေတာင္ မေရးရေသးဘူူးးးး
စိတ္ဆိုးနဲ႔ေနာ္...ေရးၿပီးရင္ လာအသိေပးလိုက္မယ္ ;)

မီးမီးခ်စ္ said...

တခက္ က်န္ေသးတယ္.. မိန္းအခက္ေပါ့..
ေျပာျပ း))

သားၾကီး said...

အခ်စ္အခက္အလက္ေတြ ေဝခ်င္သေလာက္ေဝပါေစ ကမၻာၾကီးတစ္ခုလံုးကိုလည္း ဖံုးခ်င္ဖံုးသြားပါေစ
အမုန္းနဲ႔စာရင္အခ်စ္ကိုပဲ လိုလိုလားလားယူမည္
အခ်စ္နဲ႔ပဲကမၻာၾကီးကိုတည္ေဆာက္မည္
အခ်စ္နဲ႔ပဲဘေလာ့ဂင္းလုပ္မည္
အမုန္းပါလာရင္ဘန္းပစ္မည္ ဟီးဟီးးးး
ေစတနာေတြေရစီးကမ္းျပိဳျပီး ကြန္မန္႔ဟူသမွ်
ေက်ာသားရင္သားမခြဲျခားဘဲလက္ခံေတာ့သည္ဆို
သျဖင့္ ဝမ္းသာပီတိ ဂြမ္းဆီထိျဖစ္ရသည့္သကာလ ဘေလာ့႐ွင္၏
ေစတနာကားၾကီးမားလွေပစြတကားဟု ေအာင္းေမ့မိသည့္သကာလွ tagမည့္အေရးထက္ မစြံမည့္အေရးကိုေတြးေၾကာက္ေနသူ ကြ်ႏု္ပ္သည္ အူယားဖားယား မန္႔ရေလျပီ တမႈံ :P

Angel Shaper said...

ကဲ...ကိုသားႀကီး တို ့ေမာင္ႏွမလဲ ေနာက္ကလိုက္ျပီး ေသာင္းႀကမ္းေနႀကတာပါလား... ဟရို ့...
အခ်စ္တဲ့လား.......
အခ်စ္အခက္ေလးေတာ့ ျဖစ္ရေခ်ေသးရဲ့။
ေသခ်ာ အညႊန့္ေလးေတြ ေ၀ဆာေအာင္ လုပ္ဦးမယ္.. အဟားးး ေပ်ာ္စရာ ... ခ်စ္စံအိမ္ေလး တည္ေဆာက္မည္။

Shinlay said...

ညီမေလး ရဲ ့အခ်စ္အေၾကာင္း ခံစားသြားတယ္။

ေသာ္တာ said...

မမ..တစ္ ခ်စ္ က်န္ေနေသးသလိုပဲ..အဲဒါလည္း ထည့္ေျပာဘူး..အဲဒိ အခက္ကေလး ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ္႔...ေပ်ာက္ေနတယ္.. :)