Thursday, June 26, 2008

ကိုယ္႔ေဒသ ကိုယ္႔ေလသံ

ေနလြမ္းသူက သူလဲ “ဇြင္း“လို႔ ခုထိေၿပာေနတုန္းပဲဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အသံထြက္မ်ိဳးစံုကို သတိရမိတယ္။ တကၠသိုလ္ဆိုေတာ႔လည္း အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုလို႔ေနတာေပါ႔။ ေဒသကိုလိုက္ၿပီး စကားေၿပာတဲ႔ ေလသံေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ႔ရတယ္။ စေတြ႔ခါစကေတာ႔ ဘာေၿပာမွန္း မသိဘူးရယ္။ ေနာက္မွသာ နား၀င္ေခ်ာၿပီး နားလည္လာတာ။ ကေလး၀၊ ကေလး၊ ဟုမၼလင္းဘက္က သူငယ္ခ်င္းေတြက ”-က္” သံနဲ႔ ”-စ္”သံ ေၿပာင္းၿပန္လုပ္ေၿပာၾကတယ္။ မွတ္မိပါေသးတယ္။ Fresher Welcome မွာ ကေလးသူက သီခ်င္းဆိုမယ္ဆိုၿပီး သူ႔အတြက္ တီးလံုးတိုက္ၾကတုန္းကေပါ႔။ သူေရြးထားတဲ႔သီခ်င္းက ေဇာ္၀င္းထြ႗္ရဲ့ “၀႗္ေၾကြး“တဲ႔။ အမွန္က ဒီသီခ်င္းကို “၀စ္ေၾကြး”လို႔ အသံထြက္ရမွာ။ သူက အဲဒါကို ”၀က္ေၾကြး”တဲ႔ေလ။ ဒီစာလံုးက တစ္ေနရာတည္းပါေနရင္ သိပ္မသိသာပါဘူး။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ သီခ်င္းနာမည္ကိုက “၀႗္ေၾကြး“ပါဆိုမွ ဒီ“၀႗္“ ဆိုတာၾကီးက ေနရာတိုင္းပါေနေတာ႔တာ။ ဒီေနရာေရာက္တိုင္းလည္း ”၀က္” ”၀က္”နဲ႔ တခ်ိန္လံုး ”၀က္” ေနပါေရာလား။ ဘယ္လိုၿပင္ေပးေပး သီခ်င္းမဆိုခင္ေတာ႔ ဟုတ္ေနတာပဲ။ သီခ်င္းလဲဆိုေရာ ”၀က္”ပဲ ထြက္ၿပန္ေရာ။ အဲလိုနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ “၀႗္ေၾကြး“ကြ်တ္ေအာင္ သီခ်င္းေၿပာင္းလိုက္ရပါေရာလား။ ဒီအသံထြက္က သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္စရာတစ္ခုလို ၿဖစ္သြားတယ္။ 2nd year မွာ Workshop practical လုပ္ရေတာ႔လည္းတစ္ခါ။ သံၿပားၾကီးကို မီးဖုတ္ၿပီး ဆယ္ေပါင္တူၾကီးနဲ႔ တကယ္ထုရတဲ႔ Blacksmith မွာေပါ႔။ မိန္းကေလးမို႔လို႔လည္း ညွာတာၿပီး သူငယ္ခ်င္း ေယာက်္ားေလးေတြက ကူေပးလိမ္႔မယ္မထင္နဲ႔။ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနတဲ႔ ဆရာကလဲ အလစ္မေပးဘူး။ ဘယ္သူမွ ကူညီလို႔မရဘူးရယ္။ ကိုယ္႔သံၿပားကို သူေပးထားတဲ႔ ပံုစံရေအာင္ ကိုယ္တိုင္လုပ္ယူရတယ္။ မိန္းကေလးေတြအားလံုး လက္ေတြေပါက္ၿပဲၿပီး အေမတ ငိုရတာပဲ။ မဟာဆန္ေတာင္ တစ္ပတ္တိတိ ဖ်ားယူရတယ္။ အဲဒီ Blacksmith ေန႔ေပါ႔။ Practical လုပ္ၿပီး ကေလးသူနဲ႔ အတူၿပန္လာၾကတယ္။ တလမ္းလံုး ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ႔အေၾကာင္း အၿပိဳင္ညည္းလို႔ေပါ႔။ ကေလးသူက ဘယ္လိုေၿပာတယ္ထင္လဲ။ ငါေအ… ဒီ “ဘလစ္ စမက္“ နဲ႔ေတာ႔ ေသေတာ႔မွာဘဲတဲ႔။ မဟာဆန္ကလဲ ၿပင္ေပးပါတယ္။ ဟဲ႔ “ဘလစ္ စမက္“ မဟုတ္ဘူး “ဘလက္ စမစ္“ ပါဆို။ ဘယ္လိုၿပင္ၿပင္ မရဘူး။ ေနာက္ေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ပင္ပန္းတဲ႔ၾကားက ဟားရေသးေတာ႔တယ္။ လြမ္းပါရဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရယ္။

6 comments:

Kyawt said...

မဟာဆန္ေရ

ရီလဲရီရပါ့... “ဘလစ္ စမက္“တဲ႔။
မဟာဆန္..အေရးအသားေကာင္းေတာ့ဒီဲ႕Postဖတ္ၿပီးေတာ့ေက်ာင္းၾကီးကိုသတိရၿပီလြမ္းတဲ႔ေရာဂါ
ထေနတယ္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲလြန္ခဲ့တဲ့၁၃နွစ္ကsecond yearေက်ာင္းသူဘဝကိုၿမင္ေယာင္ေနမိတယ္။workshop ၿမင္ကြင္းေတြၿမင္ေယာင္ေနတာေပါ့။
သဇင္ေဆာင္နဲ႔ဩာဘာလမ္းကိုလြမ္းလိုက္တာ။

ေလသံအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုၾကားေယာင္ေနတယ္။
အသံုးအနွံဳးေတြကလဲေဒသလိုက္စံုေနတာပဲေနာ္မဟာဆန္ေရ။
မနၱေလးဘက္မွာမုန္႔ဟင္းခါးစားမယ္လို႔မေၿပာၾကဘူးေနာ္
မုန္႔ဟင္းခါးေသာက္မယ္ပဲေၿပာၾကတယ္။

မဟာဆန္ said...

ဟုတ္တယ္ေက်ာ႔ေရ…မႏၱေလးမွာက မုန္႔ဟင္းခါးဆို အရည္ေသာက္တာေလ။ တို႔လည္း အညာသူဆိုေတာ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆို အရည္ကို ပိုၾကိဳက္တယ္။ ရန္ကုန္ကေတာ႔ မုန္႔ဖတ္ကို ဟင္းရည္ဆမ္းစားတာဆိုေတာ႔ မုန္႔ဟင္းခါး စားတယ္ပဲေၿပာတာေပါ႔။
ေက်ာင္းသားဘ၀ဆိုတာ လူတိုင္းအတြက္ အေပ်ာ္ဆံုး၊ ေမ႔မရႏိုင္ဆံုးပဲေလ။ တို႔လည္း တိုက္ဆိုင္တိုင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုမိတိုင္း လြမ္းတယ္။

Taungoo said...

ကိုယ္႔ေဒသသံနဲ႔ကိုယ္ ထြက္တဲ့အထဲမွာ ေတာင္ငူလည္းပါတယ္အမေရ
ခ်-သံနဲဲ႔ ရွ-သံကို လြဲျပီးထြက္ၾကတာ

ဒါနဲ႔ မ-မဟာဆန္တို႔ မေက်ာ့တို႔က RIT ကေက်ာင္းဆင္းေတြပဲလားဗ်
စီနီယာအမၾကီးေတြေပ့ါ

ေမတၱာျဖင့္

မဟာဆန္ said...

ဟဟ
ဟုတ္တယ္ေတာင္ငူေရ
တို႔သူငယ္ခ်င္းထဲမွာ ေတာင္ငူသားတစ္ေယာက္ရွိတယ္
သူလည္း “ခ်“နဲ႔ “ရွ“ မပီဘူး
သူ႔ေကာင္မေလးကို ရည္းစားစကားေၿပာဖို႔လုပ္ေတာ႔ သူစကားမပီတာနဲ႔ ေၾကာက္ၿပီးေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေၿပာရဲဘူး
တို႔ေတြ ၀ိုင္းေၿမွာက္ေပးၾကမွ “ရွစ္တယ္“လို႔ သြားေၿပာတာေလ
ကံေကာင္းတယ္ ေကာင္မေလးက နားလည္တယ္ေတာ႔ ဟဟ
တို႕က MTUက BE ၿပီးတာပါ
Master ေတာ႔ RITက ၿပီးတယ္
ေတာင္ငူက RIT ကလား။ တို႔နဲ႔ အတန္းသိပ္မကြာေလာက္ဘူးထင္တယ္။
ေက်ာ႔ကေတာ႔ RIT ဆင္း၊ သဇင္ကြင္းေပါ႔….ဟဟ…မုုန္႔ေကြ်းေနာ္ေက်ာ႔

Kyawt said...

ိုမဟာဆန္ေရ

အလုပ္ရွဳပ္ေနလို႔မေရာက္ၿဖစ္တာ။မဟာဆန္လည္းေတာ္ေတာ္အလုပ္ရွဳပ္တယ္ထင္ပါ႔။Postအသစ္မေတြ႕ပါ။ေတာငး္ဆိုေနတာေနာ္။ဟိဟိ။
သဇင္ကြင္းဆိုလို႔ေတာ္ေတာ္ေၿမာက္သြားတယ္။
ကြင္းကြင္းသြားတာေလ။
ဘာစားခ်င္လဲေၿပာ....ဝယ္ေကြ်းမယ္။မဟာဆန္လိုေတာ႔ခ်က္တတ္ဖူး။
အိမ္ၪီးနတ္ကေတာ႔ေဩာဘာေပးတယ္..."ညီးတို႔နွစ္ကသဇင္Queenၾကားရင္ထိုင္ငိုေနလိမ္႔မယ္တဲ႔"....so sad!
ေတာင္ငူေရ..ဟုတ္ပါ့.RITကေပါ့။

Kyawt said...

Sorry,Ma Harr Sann!
I've typed wrongly in some sentences.မဟာဆန္လည္းေတာ္ေတာ္အလုပ္ရွဳပ္တယ္ထင္ပါ႔။Postအသစ္မေတြ႕ပါ။